یه پنجره با یه قفس، یه حنجره بی هم‌نفس
سهم من از بودن تو، یه خاطرس، همین و بس!

تو این مثلث غریب، ستاره‌ها رو خط زدم
دارم به آخر می‌رسم، از اون‌ور شب اومدم

یه شب که مثل مرثیه، خیمه زده رو باورم
میخوام تو این سکوت تلخ، صداتو از یاد ببرم

بزار که کوله بارمو، روشونه‌ی شب بذارم
باید که از اینجا برم، فرصت موندن ندارم

داغ ترانه تو دلم، شوق رسیدن تو تنم
تو حجم سرد این قفس، منتظر پر زدنم

من از تبار غربتم، از آرزوهای محال
قصه‌ی ما تموم شده، با یه علامت سوال

این اشعاردرکتابهای فارسی قدیم بوده که دوست داشتم یکباردیگربخوانم وبرای دوستان ارسال کنم.............باتشکرماجد

روزی ز سر سنگ عقابی به هوا خاست

ازبهرطمعه بال وپرخویش بیاراست

بر راستی بال نظر کرد و چنین گفت

امروز همه روی جهان زیر پر ماست

بـر اوج چـو پـرواز کـنم از نظـر تــیر

می‌بینم اگر ذره‌ای اندر ته دریاست

گر بر سر خـاشاک یکی پشه بجنبد

جنبیدن آن پشه عیان در نظر ماست

بسیار منی کـرد و ز تقدیر نترسید

بنگر که ازین چرخ جفا پیشه چه برخاست

ناگـه ز کـمینگاه یکی سـخت کمانی

تیری ز قضای بد بگشاد بر او راست

بـر بـال عـقاب آمـد آن تیر جـگر دوز

وز ابر مر او را بسوی خاک فرو کاست

بر خـاک بیفتاد و بغلـتید چو ماهی

وانگاه پر خویش گشاد از چپ و از راست

گفتا عجبست اینکه ز چوبی و ز آهن

این تیزی و تندی و پریدن ز کجا خاست

زی تیر نگه‌کرد و پر خویش بر او دید

گفتا ز که نالیم که از ماست که بر ماست

(ناصرخســـــــــــــــــرو)

همه شب نالم چون نی
كه غمی دارم
دل و جان بردی اما
نشدی یارم
با ما بودی، بی ما رفتی
چون بوی گل به كجا رفتی؟
تنها ماندم، تنها رفتی
چون كاروان رود فغانم از زمین بر آسمان رود
دور از یارم، خون می‌بارم
فتادم از پا به ناتوانی
اسیر عشقم چنان كه دانی
رهائی از غم نمی توانم، تو چاره‌ای كن كه می‌توانی

گر ز دل برآرم آهی، آتش از دلم خیزد
چون ستاره از مژگانم، اشك آتشین ریزد

چو كاروان رود، فغانم از زمین بر آسمان رود
دور از یارم، خون می‌بارم

نه حریفی تا با او، غم دل گویم
نه امیدی در خاطر، كه تو را جویم

ای شادی جان، سرو روان، كز بر ما رفتی
از محفل ما، چون دل ما، سوی كجا رفتی؟

تنها ماندم، تنها رفتی، چون بوی گل به كجا رفتی؟
به كجائی غمگسار من، فغان زار من بشنو بازآ
از صبا حكایتی ز روزگار من بشنو
بازآ بازآ، سوی رهی
چون روشنی از، دیده‌ی ما رفتی
با قافله باد صبا رفتی، تنها ماندم، تنها ...

ماجــــــــــــــــــــــــــــــــــد..............

با که گویم غم دیوانگی خود جز یار
از که جویم ره میخانه به غیر از دلدار
سر عشق است که جز دوست نداند دیگر
می نگنجد غم هجران وی اندر گفتار

نوبهار است، در میکده را بگشایید

نتوان بست در میکده در فصل بهار

باده آرید در این فصل به یاد ساقی

نسزد رفت به گلزار بدین حال خمار

خم زلفی بگشا ای صنم باده فروش

حاجت این دل غمگین به سر زلف برآر

روز میلاد مهین عاشق یار است امروز

مددی کن سرخم را بگشا بر ابرار

حالتی رفت ز دیدار رخش بر مستان

می نگویم به کسی جز صنم باده گذار

عشق یعنی وختنها از درون،
عشق یعنی سوختن تا ساختن ،
عشق یعنی عقل و دین را باختن ،
عشق یعنی دل تراشیدن ز گل ،
عشق یعنی گم شدن در باغ دل ،
عشق یعنی تو ملامت کن مرا،
عشق یعنی می ستایم من تو را ،
عشق یعنی در پی تو در به در ،
عشق یعنی یک بیابان درد سر،
عشق یعنی با تو آغاز سفر ،
عشق یعنی قلبی آماج خطر،
عشق یعنی تو بران از خود مرا ،
عشق یعنی باز می خوانم تو را ،
عشق یعنی بگذری از آبرو ،
عشق یعنی کلبه های آرزو،
عشق یعنی با تو گشتن هم کلام ،
عشق یعنی شاخه ای گل در سبد ،
عشق یعنی دل سپردن تا ابد ،
عشق یعنی سروهای سر بلند ،
عشق یعنی خارها هم گل کنند،
عشق یعنی تو بسوزانی مرا ،
عشق یعنی سایه بانم من تو را ،
عشق یعنی بشکنی قلب مرا ،
عشق یعنی می پرستم من تو را،
عشق یعنی آن نخستین حرفها ،
عشق یعنی در میان برفها ،
عشق یعنی یاد آن روز نخست ،
عشق یعنی هر چه در آن یاد توست ،
عشق یعنی تک درختی در کویر ،
عشق یعنی عاشقانی سر به زیر،
عشق یعنی بگذری از هفت خان ،
عشق یعنی آرش و تیر و کمان ...

عشق یعنی بی پروا شدن    سعی از قطره تا دریا شدن