یه پنجره با یه قفس، یه حنجره بی هم‌نفس
سهم من از بودن تو، یه خاطرس، همین و بس!

تو این مثلث غریب، ستاره‌ها رو خط زدم
دارم به آخر می‌رسم، از اون‌ور شب اومدم

یه شب که مثل مرثیه، خیمه زده رو باورم
میخوام تو این سکوت تلخ، صداتو از یاد ببرم

بزار که کوله بارمو، روشونه‌ی شب بذارم
باید که از اینجا برم، فرصت موندن ندارم

داغ ترانه تو دلم، شوق رسیدن تو تنم
تو حجم سرد این قفس، منتظر پر زدنم

من از تبار غربتم، از آرزوهای محال
قصه‌ی ما تموم شده، با یه علامت سوال